Als je een van mijn verhalen in 2026 leest, maak het dan deze. Een goede vriend van mijn familie is een frontliniewerker in de hulpdiensten. Ze zijn een alleenstaande ouder en ze hebben onlangs te horen gekregen dat ze uit hun huurhuis moeten verhuizen. Tijdens de recente grote stormen lekte het dak, waardoor het plafond in verschillende kamers instortte. Ze wonen nu in wat er nog van het huis over is voordat ze gedwongen worden te vertrekken. Ze zijn wanhopig op zoek naar een andere huurwoning voor het einde van volgende week, maar tot nu toe hebben ze geen geluk gehad. Dit zou altijd al een uitdagende situatie zijn, maar te midden van de huurcrisis is een alleenverdiener met kinderen die probeert een huis te krijgen een nachtmerrie. Ze zijn slechts een van de mensen van wie ik heb gehoord die moeite hebben om een dak boven hun hoofd te krijgen, zonder dat het hun schuld is. Uiteindelijk is de voortdurende huurcrisis 100% een beleidskeuze van de overheid, hun eigen prognoses voor de leegstand tonen dat aan en ik ben moe van mensen die deze treinwrak van onnodig lijden rechtvaardigen.