De komende jaren worden insane. Ik zeg dit figuurlijk en letterlijk. De belangrijkste reden is dat de samenleving op het punt staat een faseovergang te ondergaan. Dit is hoe een faseovergang eruitziet. Water bij 99°C is heet, stabiel, gedraagt zich als een vloeistof en volgt de wetten van de hydrodynamica. Bij 101°C wordt water een gas, waardoor het chaotisch, expansief wordt en een andere set van natuurwetten volgt. Het verschil tussen 2026 en 203X is het verschil tussen 99°C en 101°C. Om dit tastbaar te maken. Stel je voor dat je een bekwame zwemmer bent geworden. Je beheerst je slag, ademhaling en tempo. Het water is een voorspelbare ondergrond die je gebruikt om je beslissingen te modelleren. Dit is het leven bij 99°C. Bij 101°C verandert het zwembad in stoom. Je slaat met je armen maar beweegt niet. Je trapt en vindt geen weerstand. Je zwemvaardigheid is niet langer een voordeel, het is een nadeel. Je spierherinnering is niet meer geschikt voor de nieuwe omgeving. Je moet afleren om opnieuw te leren. Dit is hoe levensplanning aanvoelt in de toekomst. Gedurende het grootste deel van de geschiedenis kon je een vrij goede inschatting maken van hoe de toekomst eruit zou zien. Als je een boer was in 1400, wist je dat je kleinkind waarschijnlijk een boer zou zijn in 1450. Dat was zelfs waar in 2003 toen ik naar de universiteit ging. Je kon met vertrouwen naar de universiteit gaan, een carrière kiezen, een beroep plannen en je pensioen in kaart brengen tegen de leeftijd van 65. We voelden ons zeker over deze plannen omdat we afhankelijk waren van brede trends (grove schatting) die de toekomst betrouwbaar voorspelden. Dingen kunnen hier en daar veranderen, maar niet genoeg om je enige aarzeling te geven in je levensplanningsbeslissingen. Die stabiliteit is nu verdwenen. Bijvoorbeeld, mijn zoon is 20 en hij noch ik hebben enig idee hoe we over zijn leven moeten denken. Moet hij naar de universiteit? Is de universiteit nog relevant? Wat moet hij leren? Levensplanningsafkortingen zijn nu dood. Niemand weet het. Vroeger was het verantwoordelijk om een vijfjarenplan te hebben. Nu is het roekeloos omdat de wereld sneller beweegt dan we kunnen modelleren. De snelheid van de realiteit overtreft de snelheid van de waarnemer. Dit is de bron van de lage niveau angst die veel mensen voelen. Mensen zijn voorspellingsmachines. Wanneer er een fout optreedt van wat je voorspelde (water) naar wat je krijgt (stoom), registreert het lichaam dit als trauma. Het laat ons in een staat van chronische hypervigilantie, het scannen van een horizon die weigert stil te zitten. In deze nieuwe realiteit is de beweging niet om betere kaarten te hebben, maar om betere systemen te bouwen. Dit is wat ik heb gebouwd met Blueprint. Een algoritmisch systeem van gezondheid en besluitvorming dat zo snel beweegt als technologie, waardoor ik kan evolueren. Hoe meer ik me losmaak van ideeën, normen en verwachtingen, hoe soepeler de glijbaan. Het moeilijkste is loslaten wat we weten en vertrouwen. Dit is onderdeel van een serie essays die ik heb geschreven voor mijn aankomende boek Warriors & Caretakers of Existence. Een plan over wat de mensheid doet wanneer ze superintelligentie voortbrengt. Als we het buitengewone bestaan willen dat wordt aangeboden, moeten we ervoor vechten.