Ik ben een makelaar. De markt is op dit moment wreed. Ik had een jong stel, eerste-kopers. Zwanger, lief, nauwelijks bij elkaar gescharreld voor een aanbetaling. Ze werden verliefd op een klein bungalow. Het was perfect. Maar toen kwam de biedoorlog. Contante aanbiedingen. $20k boven de vraagprijs. Ze hadden geen kans. We zaten in mijn auto, en de vrouw huilde. "We gaan nooit een huis voor de baby vinden." Ik ging hun aanbod toch aan de verkoper presenteren. De verkoper was een oudere man genaamd Arthur. Hij verhuisde naar een verzorgingshuis. Hij keek naar de spreadsheet met aanbiedingen. Hij zag de hoge bedragen. Toen pakte hij de "Liefdesbrief" die mijn klanten hadden geschreven - iets wat de meeste verkopers negeren. Er zat een foto van hun echo bij. Arthur staarde ernaar. "Mijn vrouw en ik hebben dit huis in 1964 gekocht," zei hij. "We hebben hier drie jongens grootgebracht. Ik heb hun lengtes in het deurkozijn in de keuken gekerfd." Hij duwde de hoge contante aanbiedingen opzij. "Ik wil geen investeerder die dit verhuurt," zei hij. "Ik wil dat deurkozijn gebruikt worden." Hij verkocht het aan mijn klanten. Voor $10.000 onder de vraagprijs. Toen ik het hen vertelde, stortten ze in. Arthur liet hen een briefje op het aanrecht achter toen ze verhuisden: "Het huis heeft geluid nodig. Vul het met liefde."