Ik begrijp het idee van alleen sterven niet. Mensen zijn geweldig en tijd doorbrengen met mensen is geweldig, maar ik heb het gevoel dat je laatste tien minuten besteed zouden moeten worden aan het leven zelf, het voelen van het lichaam dat afsluit, terug oplosend in de ruimte waar je altijd uit bent voortgekomen, daar aandacht aan besteden.

met alleen sterven bedoel ik de grote angst om alleen te sterven. Ik heb het gevoel dat een willekeurige vrijdag alleen erger is (hoewel ook totaal prima?), omdat je in staat bent om dingen met mensen te doen. Je laatste uren zijn het ervaren van het proces van afsluiten.

met sterven bedoel ik de grote angst om alleen te sterven die de meeste mensen lijken te hebben