Dit voelt nu ouderwets aan in het Trumpiaanse basedtopia-tijdperk, maar over het algemeen typeert dit de algemene ineenstorting in ambiguïteit die deze hele beweging heeft geleid. Niets is meer zeker, identiteit is geatomiseerd, woorden zijn geweld, enz. Nu kan deze dokter geen vraag beantwoorden die mijn 6-jarige kan. Ik heb letterlijk geen enkel probleem met iemand die zijn of haar identiteit op welke manier dan ook vormgeeft. Ik zie niet in hoe mensen in vrijheid en autonomie kunnen geloven en tegelijkertijd grenzen willen stellen aan de seksualiteit van mensen, bijvoorbeeld. De problemen kwamen voort uit het proberen te institutionaliseren van deze ambiguïteit en de hyperplurale verschuivende zandgronden van alles. Ik denk zelfs niet dat mensen in die gemeenschappen de acroniemen en kleuren in de vlag, enz. kunnen bijhouden. Sterker nog, ik heb uit eerste hand gezien hoe het in verwarring, verlamming en ruzie uiteenviel. Maar ze hebben het geprobeerd. En de latente woede van gedwongen te moeten zitten door een ideologisch trainingskamp op de werkplek en vervolgens een nieuwe woordenschat te moeten aannemen, of ontslagen te worden, heeft geleid tot deze pendulumzwaai de andere kant op die we nu hebben. Dit wordt "norm whiplash" (nu, "vibe shift") genoemd en gebeurt wanneer de pendel te ver doorslaat, enz. Deze vrouw denkt dat ze die gemeenschappen helpt door deze vraag niet te beantwoorden, maar dat doet ze niet. Het rechtvaardigt de snelheid waarmee de pendel de andere kant op zwaait. De realiteit is dat beide extremen van de swing bruut en autoritair zijn. Er zijn nog steeds plaatsen waar het stellen van deze vraag je in de problemen brengt. Instellingen die blijven vasthouden aan dit paradigma (verzonken kosten, enz.) zullen instorten en de linkerzijde zal nooit herstellen totdat ze hun aandeel in het brengen van ons naar waar we nu zijn, erkennen.