De catch-22 van mijn situatie is dat het Belgische regime het me steeds moeilijker maakt om hier te leven, terwijl het tegelijkertijd ook steeds moeilijker wordt om te vertrekken. Morgen zal de Hoge Raad (genoemd Cassatie, vandaar de vertaling hieronder) beslissen of mijn gevangenisstraf voor haatzaaien van kracht wordt. Als dat zo is, zal mijn leven in België en Europa veel moeilijker worden en kan ik binnenkort in de gevangenis belanden. Tegelijkertijd zal het onmogelijk worden voor mij om naar de meeste westerse landen ter wereld te gaan voor werk of verhuizing. De meesten, zo niet allemaal, zullen mijn toegang of visum automatisch weigeren wanneer het systeem mijn veroordelingen detecteert. Er is ook geen manier voor mij om dit recht te zetten. Ik heb al bijna 400K aan juridische kosten uitgegeven en de enige optie die overblijft zou het eigen Hof voor de Rechten van de Mens van de EU zijn, dat waarschijnlijk niet naar me wil luisteren omdat ik een nationalist ben en dat in ieder geval honderden duizenden euro's zal kosten en 5 tot 10 jaar zal duren. Op een bepaalde manier zou zo'n beroep alleen de Kafkaeske catch-22 versterken: het geld dat eraan besteed wordt, zou verhuizing, een kostbare onderneming, nog moeilijker en onbetaalbaar maken. Dus over 24 uur zit ik waarschijnlijk vast in een land dat wordt geregeerd door een regime dat me wil doden, legaal en — als ik niet zo'n grote aanhang op sociale media had — fysiek. Dit is geen oproep tot medelijden. Ik wist dat dit de waarschijnlijke uitkomst was van mijn verzet tegen de Grote Vervanging en ik zou het 100% opnieuw doen. Mijn kinderen in de ogen kunnen kijken en hen vertellen dat ik alles heb gedaan wat ik kon om ervoor te zorgen dat de landen van onze voorouders de landen van onze nakomelingen blijven, is voor mij veel meer waard dan een gemakkelijk leven.