In de wereld zijn er eigenlijk al veel opdrachten met een score van nul geschreven, maar sommige landen blijven de voorkeur geven aan serieus overschrijven. De Sovjetunie heeft zeventig jaar de tijd genomen, begonnen vanuit idealen en geëindigd in desintegratie, om de wereld te vertellen dat dit hele systeem in de realiteit niet zelfconsistent kan zijn; Oost-Duitsland en West-Duitsland stonden veertig jaar naast elkaar, met dezelfde natie, dezelfde taal en hetzelfde historische startpunt, en bewezen met zichtbare levensverschillen dat propaganda en slogans de verschillen in systemen niet kunnen compenseren. Noord-Korea en Zuid-Korea, met dezelfde taal en afkomst, gingen hun eigen weg op dezelfde verwoeste grond, waarbij het ene land de staat in een laboratorium veranderde en het andere de samenleving aan de markt overliet, wat uiteindelijk leidde tot twee bijna onbegrijpelijke lotsbestemmingen. Venezuela, ooit een van de rijkste landen ter wereld, steeg op dankzij zijn hulpbronnen, maar viel snel weer in dezelfde logica van het systeem; terwijl Argentinië, dat oorspronkelijk een complete industriële basis, een hoogopgeleide bevolking en historische kansen had, keer op keer in dezelfde vertrouwde cyclus terechtkwam, waarbij het "potentieel" werd verbruikt tot een gewoonte van teleurstelling. De opdracht was eigenlijk al lang geschreven, de score was al gegeven, fouten zijn niet alleen herhaaldelijk gemarkeerd, maar de juiste antwoorden zijn zelfs al openbaar getoond; en toch kiezen sommige mensen ervoor om gewoon over te schrijven, zelfs nog serieuzer, alsof, zolang de houding maar voldoende vroom is, een score van nul automatisch een volle score zal worden.