Je hebt vorig jaar 1000+ berichten geplaatst. Maar je kunt je niet herinneren dat je er 800+ van hebt gemaakt. Dat komt omdat je carrière bestaat uit archieven waarvan je je niet herinnert dat je ze hebt gemaakt. Creators meten succes in output zoals (berichten, video's, tweets). Maar als je je niet kunt herinneren dat je het meeste ervan hebt gemaakt, heb je dan eigenlijk wel je eigen carrière meegemaakt? Je optimaliseert voor productie terwijl je brein op de automatische piloot staat. Contentcreatie wordt spierherinnering. 1. Schrijven 2. Bewerken 3. Inplannen 4. Plaatsen 5. Herhalen Het werk wordt gedaan, maar de ervaring verdwijnt. Dit is anders dan traditionele werkamnesie. Een fabrieksarbeider kan individuele diensten vergeten, maar ze herinneren zich het gevoel van het werk. Digitale creators vergeten het werk EN de ervaring laat geen afdruk achter. Nu, als je door je eigen archief scrolt, kan het voelen als de feed van een vreemde. > Heb ik dit gemaakt? > Wanneer? > Waarom? De statistieken en het bewijs bestaan, maar het geheugen niet. Dit is de verborgen kost van de creator economie. Je produceert in een tempo dat geheugenvorming voorkomt. Je leven wordt output zonder verhaal (Het is als data zonder ervaring) Je bouwt geen carrière die je je herinnert, maar je bouwt bewijs dat je hebt bestaan. En het wreedste deel is dat het platform hiervan profiteert. Hoe vergeetbaarder je creatieve proces, hoe meer content je produceert. ...