Gisteravond in het donker naar huis gereden na een bezoek aan mijn ouders. Beide kinderen vielen in slaap op de achterbank. Ik nam #1 uit zijn autostoeltje en het viel me op hoe lang het geleden was dat ik zijn volledige, slapende gewicht had gevoeld. Terwijl ik op mijn tenen de trap opging en hem in bed legde, kon ik niet anders dan me verbonden voelen met de tijd waarin mijn vader hetzelfde voor mij deed. Als deze momenten niet *de reden* zijn, kan het me niet schelen wat het dan is.

ik ben gewoon een jongen in zijn gevoelige fase