Mijn 15-jarige en ik zijn onderweg naar Waco om een ultra van 31 mijl te lopen waarvoor we niet getraind hebben. Mijn auto rijdt voor me zodat ik me vol kan stoppen met koolhydraten. De langste run van mijn zoon is 8 mijl en mijn laatste run was 4 mijl, 7 maanden geleden. Als het een hike van 31 mijl was met wat hardlopen erdoorheen, zou niemand twee keer kijken. Dat is in wezen wat dit is, om eerlijk te zijn. Ultras gaan niet om snel rennen. Het gaat erom zo langzaam te rennen als je kunt verdragen, zo lang als je kunt. Het is pijn als een kikker in kokend water. Heel geleidelijk. Wat is het grotere risico: een blessure, of 80 jaar gaan zonder ooit je potentieel te realiseren? Je kunt letterlijk gewoon dingen doen. (Deze is de beste hardloopnummer ter wereld, trouwens. Dat + Coke zal me dragen).