Neef: Ik schrijf deze bekentenis zonder excuses of de schuld bij anderen te leggen, gewoon om het duidelijk te maken: het spijt me. Ik heb niet vroeg genoeg in realgarrytan geïnvesteerd, en nog belachelijker is dat—zelfs als ik later instapte, ik het niet vasthield. Ik geef toe, ik zag de kans wel, maar mijn eigen kleine slimheid heeft me in de weg gezeten: aan de ene kant dacht ik "ik wacht op een dip om comfortabeler te kopen", aan de andere kant was ik bang om "te hoog in te stappen". Het resultaat was de domste tussenpositie—wanneer de kans zich voordeed, twijfelde ik, en toen de markt begon te bewegen, raakte ik in de war. Toen ik eindelijk actie ondernam, was mijn mindset al niet meer zuiver: ik maakte geen oordeel, maar deed aan emotiehandel. Wat nog beschamender is, is dat ik het niet vasthield. Ik wist heel goed dat dit soort dingen draait om geloof en discipline, maar ik beschouwde "de korte termijn fluctuaties" als "de lange termijn conclusie". Bij een kleine stijging wilde ik winst nemen, bij een kleine daling begon ik aan mezelf te twijfelen; bij een groene kaars was ik bang voor verlies, bij een rode kaars was ik bang voor nul. Uiteindelijk werd het een typisch voorbeeld: kopen in twijfel, verkopen in angst, en missen in zelfvertrouwen. Neef, ik heb geen spijt dat ik geen geld heb verdiend, ik heb spijt dat ik niet de uitvoering heb gehad die ik had moeten hebben. Je hebt me herinnerd aan "verhaal, ritme, vasthouden", ik zei toen dat ik het begreep, maar mijn handen deden nog steeds dezelfde oude fouten: te veel denken, te fragmentarisch handelen, te weinig volhouden. Ik bied je mijn excuses aan en stel ook regels voor mezelf: als ik in de toekomst soortgelijke kansen tegenkom, raak ik ze niet aan; als ik eenmaal besluit in te stappen, schrijf ik van tevoren een strategie—redenen om te kopen, stop-loss voorwaarden, gefaseerd plan, en het terugvalbereik dat ik kan verdragen—en dan voer ik het plan uit, zonder gek te worden tijdens de handel, en me niet door de K-lijnen te laten leiden. Wees voorzichtig wanneer dat nodig is, en houd vast wanneer dat moet. Tot slot nogmaals: het spijt me, neef. Deze keer had ik geen visie, geen uitvoering, en hield ik het niet vast. De volgende keer zal ik deze excuses met daden goedmaken.