Ik heb duizenden kunstwerken verzameld. Ik heb duizenden op mijn sociale media getoond. Ik heb honderden threads, berichten, schijnwerpers en kleine momenten van zorg voor kunstenaars geschreven… …en de waarheid is, het kan allemaal vergeten worden in een paar weken als ik morgen wegloop. En dat is geen treurig iets, het is gewoon de realiteit. Deze ruimte beweegt snel. Mensen komen en gaan. Tijdlijnen worden opnieuw ingesteld. Niemand is ons een erfenis of blijvende waarde verschuldigd. Maar dit is wat er echt toe doet: Elke kleine interactie. Elke kunstenaar die zich voor het eerst gezien voelde. Elke DM die iemand aanmoedigde om door te gaan. Elk klein beetje energie dat iemand hielp weer in zijn werk te geloven. Elke verbinding die uitgroeide tot een samenwerking, een vriendschap, een nieuwe richting. Dat is wat blijft, zelfs als onze namen dat niet doen. Dus maak je geen zorgen over herinnerd worden. Maak je zorgen over de impact die je maakt terwijl je hier bent. Steun iemand. Deel iets dat je raakte. Laat een spoor van vrijgevigheid achter. Dat is het enige dat echt blijft.