Als ouders even zouden stoppen en nadenken over de relatieve kortheid van de kindertijd, denk ik dat ze dingen anders zouden doen. -Ze zouden die momenten midden in de nacht met hun pasgeborene koesteren in plaats van ze weg te wensen. -Ze zouden elke vraag die hun peuter stelde en elk voorleesmoment dat het lezen van hetzelfde boek keer op keer inhield, waarderen. -Ze zouden verwonderd zijn om te zien hoe hun kleuter leert lezen, ook al betekent dat luisteren naar die kleine stem die alles de hele tijd probeert te lezen. -Ze zouden hun telefoons neerleggen en luisteren terwijl hun kind in de basisschoolleeftijd zich afvraagt over de wereld en een betere wereld voorstelt, ook al heeft cynisme hun volwassen leven overgenomen. -Ze zouden hun zorgen even opzij zetten om te lachen en gek te doen met hun middelbare scholier die vastzit tussen de kindertijd en de tienerjaren en wanhopig behoefte heeft aan een solide, liefdevolle anker. -Ze zouden het waarderen om hun onhandige tiener te zien navigeren door de middelbare school en zich ontwikkelen tot een interessant jongvolwassene, ook al had de reis een paar omwegen. Als ouders zich alleen maar realiseerden hoe snel hun kinderen zouden opgroeien, zouden ze misschien dingen anders doen.