Ik vloog met Southwest van Dallas naar New York. Drie rijen voor mij zat een jonge soldaat in uniform. Hij leek nog geen 18. Hij staarde recht vooruit, met zijn handen om de armleuningen geklemd. Hij zag er nerveus uit. Toen de drankkar langs kwam, vroeg de stewardess wat hij wilde. 'Coke, alstublieft,' zei hij. 'Ga je naar huis?' vroeg ze vriendelijk. 'Nee, mevrouw,' zei hij. 'Ik ga op uitzending. Eerste keer.' De hele rij werd stil. De stewardess zei geen woord. Ze gaf hem zijn Coke. Toen ging ze naar het PA-systeem. 'Dames en heren, we hebben vandaag een heel speciale gast in Rij 8. Soldaat Miller is op zijn eerste uitzending om ons land te dienen. Aangezien ik hem geen drankje kan kopen, wil ik een gunst vragen. Als je een bemoedigend briefje voor hem wilt schrijven, geef het dan door.' Ik pakte een servet. Ik schreef: 'Je kunt dit. Blijf veilig. - Een vader uit Rij 12.' Ik keek toe hoe servetten de gangpad omhoog gingen. Servetten, bonnetjes, pagina's uit boeken. Tegen de tijd dat we landden, had de soldaat een stapel papier van drie inch hoog op zijn tafeltje. Hij stond op om zijn tas te pakken, en hij veegde zijn ogen af. Hij stopte elk klein stukje papier zorgvuldig in zijn rugzak. 'Dank u,' zei hij tegen de stewardess. 'Nee,' zei zij. 'Dank u.' We liepen allemaal een beetje stiller van dat vliegtuig af, herinnerd dat vrijheid slechts een woord is totdat je het kind ontmoet dat het verdedigt. Credit: Margie Lee