Als mechanistische redenering voldoende was om medicijnen, geneeskunde en dieet te begrijpen, zouden medicijnen niet falen in dure klinische proeven. Toch doen ze dat in >90% van de gevallen, ondanks dat er altijd een berg aan mechanistisch en preklinisch bewijs is om hen te ondersteunen.

Misschien zal mechanistische redenering in een verre toekomst werken omdat we een completer beeld van de dingen zullen hebben, omdat we alle kleine homeostatische processen en interacties en nuances en hun magnitudes zullen begrijpen. Maar dat is vandaag de dag niet het geval. Het is over het algemeen zelfs niet in de buurt.

De meest onthullende momenten gebeuren wanneer een proef terugkomt met een nul of het tegenovergestelde van een mechanistisch voorspeld resultaat. Gewoonlijk, IME, werkt de redeneerder niet bij. In plaats daarvan bedenken ze een ingewikkelde manier om ermee om te gaan.