Yetişkinler için en iyi yol, babalarını kurtarmak için bir bebek ödünç almaktır. Bugün otelde bu gerçeği fark ettim. Bugün çocuklarımı bir gün boyunca otele götürdüm. WeChat'i çok okumadım, Twitter'ı çok fazla kaydırmadım. Özellikle akşamları, otel ebeveyn-çocuk etkinliğini organize ediyordu ve insanlar normal şekilde köpek gibi görünüyordu, ancak ev sahibinin liderliğinde çocuklarla karışıp zıplayarak ve müziğe dans ediyorlardı. O anda, çocuğumla oynamadığımı, çocuğum adına kendim için zihinsel rahatlama yaptığımı anladım. Bugünün orta yaşlı insanları çok depresif yaşıyor Her gün gözlerini açmak, bilgiyi işlemek, artılarını ve eksilerini tartmak ve rol oynamakla ilgilidir. Telefonunuz elektronik kelepçelerimizdir, sistemde olduğunuzu hep hatırlatır. İçimizi dökmek istiyoruz ama yetişkinler için dötüm maliyeti çok yüksek. KTV'ye mi gidiyorsun? Bu sosyal, dik durmalısın. Bir içki içmeye mi gidiyorsun? Bu sosyalleşmek, buna karşı dikkatli olmalısın. Bir kişi arabada saklanıp sigara içse bile, bu sadece geçici bir kapanmadır, yeniden başlatma değil. Bugünkü etkinlik için neden heyecanlandım? Çünkü çocuklarınla deli olduğunuzda, yere yuvarlanıp bağırsanız ve surat çekseniz bile, çevrenizdeki insanlar nazik bakışlar atıp sizi iyi bir baba sanırlar Bu iyi ebeveyn kostü, sosyal maskeni kaldırmak için tek yolunuz. Bu modele "babamı kurtarmak için bir bebek ödünç almak" (ya da annemi kurtarmak) diyorum. Bu modelde KPI, rütbe ve mantıksal öz-tutarlılık yok. Zevk için anlam aramanıza bile gerek yok Herkes hep çocuklarımız için zaman ve para ödediğimizi hisseder. Bir mil farkla kaçırıyorum. Yüksek içe kıvrılan anında, çocuk aslında Tanrı tarafından bizi kurtarmak için gönderilmiş bir "bedende bodhisattva"dır. Orijinal canlılıklarını kullanarak bizi ikiyüzlü, yabancılaşmış ve hesapçı yetişkin dünyasından zorla çıkarıyorlar. Çok terledim ve uzun zamandır kaybolmuş dopamin çok saftı. ...