Yıllar önce Şanghay'da bir ev kiralamıştım ve ev sahibi aniden şöyle dedi: Bu yıl 80 yaşımı geçtim ve bugünden itibaren kira ödemek zorunda değilsin, sadece küçük bir dileğim var. Gökyüzünde bir turta olduğunu sandım, bu yüzden hızlıca dedim ki, yapabilirim. Dedi ki: Her gün dışarı çıktığında kapımı çalıyorsun, eğer benim lavaboya çaldığımı duyarsan güvenle çıkabilirsin, duyamazsan oğlumu ve kızımı ara. Bu yaşlı kadın hakkında iyi bir izlenim yoktu - kira hakkında konuşurken dikkatliydi ve kira toplarken her saniyesi iyiydi. Ama o gün ilk kez uzun süre konuştuk. Kendisi ve eşinin ikisinin de kuzeyli olduklarını, oğullarıyla birlikte Şanghay'a geldiklerini, ardından oğullarının yurtdışına gittiğini, kızlarının yurt dışında evlendiğini ve memleketindeki evin de satıldığını söyledi. Geçen yıl, eşim ayrıldı ve onu yalnız bıraktı. Sonra bir haftalık iş gezisine çıktım ve döndüğümde kimse kapıyı açmadı. Mülk polisi aradı ve kapı açıldığında Sand sessizce yatakta yatıyordu, ev temizdi, kıyafetleri düzgünce katlanmıştı ve eski fotoğraf albümü komodinin üzerine serilmişti. Adli doktor, iki gün önce ayrıldığını ve miyokard enfarktüsü geçirdiğini söyledi. İş seyahatinden önce bana bir şişe acı sos verdi, kızımın en sevdiği yemek olduğunu söyledi ve birkaç çıplak ekmek yaptı, bunun oğlumun çocukken en sevdiği yemekleri olduğunu söyledi. Bunu söyledikten sonra eve geri döndü ve döndüğünde bir veda oldu. Çocukları cenazeye geri döndü ve yüzlerinde pek bir hüzün yoktu, bu yüzden evi benimle konuştular. O zamanlar panikleyip panikledim, sanki benden başka kimse biliyormuş gibi, yaşlı bir adamın bu dünyayı yalnız bıraktığını biliyordum. Ama kısa süre sonra uyandım ve topluluktan çıktım, dışarıdaki her şey her zamanki gibiydi ve heyecan hâlâ vardı. Aniden anladım ki kendi çocuklarını umursamıyor ve kimin umursamasını bekleyebilirdi. Daha sonra Şanghay'da yoğun kar yağdı ve zemin beyaz ve temiz bir şekilde kaplandı.