Eskiden hepimiz kuyunun dibindeki aptal kurbağaya gülerdik, ama büyüdüğümüzde hepimizin kendi kuyularımızda olduğunu fark ettik. Hayatın gerçeği muhtemelen şudur: Hep kendimizi yukarı doğru yüzen yunuslar sanırdık, ama sonra sürekli düşen kurbağalar olduğumuzu öğrendik. "İnsanlar özgür doğar, ama kuyunun her yerindedirler." Ama önemli değil, hâlâ tırmanıyor olduğu sürece, kalbimdeki nefesin dağılmadığı anlamına geliyor. Bazı kuşlar kafeslere sıkıştırılamaz, bazı kurbağalar ise kuyu başıyla durdurulamaz! Yarın uyanın, yeni bir "tırmanış" olacak.