Ajanların olduğu bir dünyada, ürün rolü iki işe ayrılır: - insanları (paydaşlar, tasarım, mühendislik) organize eden bir sistem - ajanları organize eden bir sistem (promptlar, değerlendirmeler, iş akışları vb.) Her ikisi de müşterilere doğru ürünleri sunma peşinde olacak, ancak oraya nasıl ulaşacağınız büyük ölçüde değişecek. Tipik ürün ritüelleri ne olur? PRD'ler, OKR'ler, stand-up'lar, ürün incelemeleri yerine, ajanlar için eşdeğerine ihtiyacımız olacak. Burada birkaç çılgın fikir var... stand-up yerine: Eşdeğer olarak, ajanlar çalıştırma logları ve anomali bayrakları üzerinden bize rapor verecek. Kimsenin dün ne yaptığını söylemesine gerek yok, sistem zaten binlerce şey yaptı. Soru şu: nerede kırıldı, nerede sizi şaşırttı ve nerede daha iyi oldu. Bize kalıpları, trendleri, uç durumları gösterin - özellikle ajanların otomatik olarak düzeltemediklerini. Günlük ritüel, deltaları gözden geçirmek, başarısızlıkları taramak ve hangilerinin önemli olduğuna karar vermek haline gelir. Daha az haber, daha fazla değerlendirme OKR'ler yerine: Sistemi sürekli olarak izleyen/dereceleyen, kalıpları tespit eden, sonuçları saatlik veya günlük olarak puanlayan düşman ajanlara ihtiyacımız olacak. "X'i %5 artırmak" gibi üç aylık hedef koyup yavaş tekrar gözden geçirmek yerine, yönetim başarıyı gerçek zamanlı olarak izleyebilecek ve genel hedeflere giden eğilimleri/kalıpları tespit edebilecek PRD yerine: Şelaleye ihtiyacımız olmayacak. Prototipleme günü belirleyecek ve müşteri geri bildirimlerini/puanlamalarını ve önceliklendirilen, inşa edilenleri aracı eden canlı bir ajanik döngüye ihtiyacımız olacak. Mühendise vermiyorsun, ajan döngüsüne yerleştiriyorsun. Eğer yanlışsa, görünür şekilde başarısız olur ve geri dönüş yapabilirsiniz. Doğruysa, doğru çıktıyı üretir Ürün incelemeleri yerine: Farklı senaryolarda ajan davranışını incelemek için simülasyon sistemlerine ihtiyacımız olacak. Kullanıcı arayüzü düğmelerden/menülerden otomatik olarak işleri yapan ajanlara geçtiği bir ajanik dünyada, dağıtımdan önce davranışlarını incelemek istersiniz. Kararları geri sararsınız, alternatif yolları ayrıştırırsınız ve farklı istekler veya kısıtlamaların sonuçları nasıl değiştireceğini görürsünüz. İnceleme etkileşimli hale gelir. Daha az hikaye anlatımı, daha çok gerçeklere karşı gerçekler. Başbakan bu bölünmenin ortasında oturuyor. İnsan tarafında, insanlar arasında zevk, risk toleransı ve strateji uyumları hâlâ uyuşturuyor. Ajan tarafında, sistemin gerçek davranışını promptlar, değerlendirmeler ve geri bildirim döngüleriyle şekillendirmek. Bir taraf ikna etmek. Diğeri ise enstrümantasyon. en iyileri bu boşluğu kapatır, niyeti doğrudan ona göre hareket eden sistemlere dönüştürür. İlginç olan şu ki, ajanik döngü insan döngüsünden 10000 kat daha hızlı çalışıyor ve tabii ki onları daha hızlı "işe alabilirsin". Böylece "organize eden insanlar" yarısı yavaş ve etkisi daha düşük hissetmeye başlar, ancak doğrudan ajan döngüsünü iyileştirirse. Sonunda PM ajanlara yönelecek ve belki de insan koordinasyonunu tamamen görmezden gelecek...