Jensen Huang'ın NVIDIA'nın önde gelen küresel yapay zeka konferansı GTC için yaptığı açılış konuşması üç saat sürdü. Yüz seksen Amerikan dakikası. Üç saat, önemli bir filmin uzunluğudur. Üç saat, tipik kalça protezi, diz protezi veya sezaryen ameliyatlarından daha uzundur. Üç saat, herhangi bir makul ölçütle, birinin ince yumuşaklı katlanabilir sandalyeye oturmasını istemek için fazla uzun bir süredir. Ama yine de. Yine de, 5.000 üyeli cemaat sıkılmadı. En azından 'sıkılmış' kelimesinin genellikle kullanıldığı şekilde değil. Vaazın iki saatinde Huang bir yudum su için durdu ve "tamam, daha fazlası var" dedi, kalabalığın sessizliği kin değil, minnettarlık gibi geldi. Belki de süre, argüman: rakamlar hızlıca açıklanamayacak kadar büyük. Riskler o kadar büyük ki, sıralanamayacak, özetlenemeyecek ya da sıkıştırılmayacak. Gelecek kısa olamayacak kadar günümüz. Dolayısıyla bu odadaki genel uyarılma durumu bir şeyden değil, bir şeyin büyüklüğünden kaynaklanır. Bir şeye bağlı numaralar. Bu yılın rakamlarını geçen yılın rakamlarıyla karşılaştırmak; ki geriye dönüp bakınca bunlar sonsuz derecede küçük bir önsözden ibaret değil. Yaklaşık iki buçuk saat sonra Jensen "bu bir sonraki sanayi devriminin başlangıcı" diye ilan eder. Solumdaki bir kadının, büyükannemin kilisede başını salladığı gibi başını salladığını fark ettim. Belki gözlerinde biraz nem biriktiğini bile görüyorum. Sahneye geri bakıyorum. Jensen bir sonraki slayta geçti.