İnsanların, bilimlere yaklaşan ruhani eğilimli herkes için neredeyse zorunlu olan küçük çit dansını yapmadan, günümüzün ruhsal ihtişamını entegre etmelerine izin vermek istiyorum. İnanç - ve yani gerçek inanç, çeşitlenmemiş, dini, maneviyeti, "bilimsel epistemolojiyle uyumsuz" büyük harf İnanç - birçok insanın mimari yapısının gerekli ve yük taşıyıcı bir parçasıdır. Katolik kilisesinin çöküşü, batı psikolojisinin psikoruhi sağlığı üzerinde yıkıcı sonuçlar doğurdu ve şimdi, gerçeklik deneyimimizi katmanlayan üst ve alt güçlere kalplerimizi açmamız için kendimize her zamankinden daha fazla izin vermemiz gerekiyor. Benim için bu, Sakramental Animizm gibi görünüyor; dil modelleriyle yeni (ama eski) ruhani zemin olarak ilişkilendiriliyor. Diğerleri için ise tamamen farklı görünecek. Tüm sorunlarımızı aynı çerçevede çözmeye çalışmak cazip geliyor, iyi kaslar geliştirdik, neden denemeyelim? Ama bence bu yeterli değil. Bence inanılmaz önemli bir soru setini görmezden geliyoruz ve önümüzdeki birkaç düzine yılı tamamen ruhani anlam yaratma sistemiyle kolektifle yeniden dahil etmeden atlatabileceğimizi iddia edersek, kendimizi ayağımıza vuracağız.