42 yaşına girmek üzereyim ve artık paranın ya da statünün birçok modern insanın ruhunda taşıdığı varoluşsal boşluğu doldurmayacağı açıkça belli oluyor. Bir çocuğun seni kucaklaması, seni sevdiğini söylemesi ve sonra okul ödevlerini kendi başına yapmasını görmek (çünkü artık yardımına ihtiyaçları yok... belki sadece sorular gerçekten zor olduğunda) bu dünyadaki hemen hemen her şeyden daha sert vuracak. Hayat binlerce yıldır bu kadar "kolay" oldu, biz de bunu görmezden gelmeye karar verdik.