Bir keresinde aktif bir film setinde vakit geçirme zevki yakaladım. Oyunculardan biri (herkesin tanıdığı ve bir filmde gördüğünü görmüş) ile iyi anlaştık ve çekimler arasında takılıyoruz. Bir gün video köyünde takılıyorduk ve ona, "Peki eğlenmek için ne yapıyorsun? Yani, kamuoyunun gözünde yaşamak zor değil mi? Nasıl rahatlıyorsun?" Bana cevap verdi: "Açıkçası evde kalıp Xbox oynuyorum. Böyle daha kolay." Sesinde acı ve yalnızlığı hissettim. Kamuoyunun gözünde olmanın hem avantajları hem de çoğu kişinin asla anlayamayacağı birçok dezavantajı vardır. Hayatımda tanıdığım en üzgün ve yalnız insanlardan bazıları, inanılmaz derecede başarılı olanlar. Bu gerçekten çok yorucu olabiliyor. Herkes senden bir parça almak istiyor. Kendilerini ya da profillerini bir şekilde geliştirmek için. Kendi ceketini sürmek için. Kendi alanınızda olabildiklerini çıkarmak. İnsanlar hem seni sevecek hem de nefret edecek. Ya da en azından onların sizi kim olduğuna inandıklarını. Seni bir insan olarak tanımak için hiç zaman ayırmadan. Ya da daha kötüsü, bir insan olduğunu hatırlamak. Bence en kötü kısmı hak kazanmak. Sadece hayran oldukları ya da senin yaptığın ürünü satın almış ya da desteklediğin bir amacı desteklemiş oldukları için kişisel, bireysel ilgi talebi. Ve herkes senden bir şey isterken, büyük çoğunluk sana ne katabileceğini hiç düşünmez. Alıcıların dünyası. Vericilerden yoksun. Bu yüzden burada hayal dünyanızda oturup "influencer" ya da "başarılı" olmayı hayal ederken, unutmayın: ruhunuz için kimsenin önceden uyarmadığı derin bir bedel var. Buna değer mi? Hayır - pek değil. Ama Pandora'nın Kutusu'nu açtığınızda, "normale" dönmenin gerçekten bir yolu yok. 🫡 Derinliklerden — Beyaz Balina 🐋