1/ Süper iletken sistemler şu anda döngü süresi ve kontrol olgunluğu açısından hakimdir, ancak 2D en yakın komşu düzenlerine dayanırlar. Bu yüzey kodları için iyi çalışır, ancak ölçeklendirme zorlukları yaratır: kablolama yoğunluğu, yönlendirme yükü ve büyük fiziksel-mantıksal qubit oranları. 🧵

2/ Nötr atom dizilerinin profili farklıdır. Yeniden yapılandırılabilir bağlantı sunuyorlar; bu, qLDPC gibi yeni hata düzeltme kodlarıyla alışılmadık derecede iyi eşleşiyor. Bu kodlar, fiziksel-mantıksal yükü önemli ölçüde azaltabilir ve yüzey kodu mimarilerinin gerektirdiğinden çok daha az fiziksel kubitle binlerce mantıksal kubite izin verebilir. Çeviri: mantıksal bir kubit başına daha az fiziksel kubit gerekir

3/ Günümüzde ana dezavantaj, nötr atom hata düzeltme döngülerini yavaşlatan ölçüm gecikmesidir. Ama bu temel bir sınırlama değil, mühendislik darboğazı ve son çalışmalar şimdiden daha hızlı okumayı hedefliyor (bu makaleden ~2x iyileştirmeye bakınız: )

4/ Yani karşılık şu: Süper iletken kubitler: • daha hızlı döngüler • olgun kontrol yığını • ancak daha ağır hata düzeltme yükü Nötr atomlar: • Günümüzde daha yavaş döngüler • ama potansiyel olarak çok daha verimli ölçeklendirme

5/ Başka bir deyişle, süper iletken kubitler erken mantıksal kubitlere yarışı kazanabilir, ancak nötr atomlar ekonomik olarak büyük hata toleranslı makinelere karşı yarışı kazanabilir.

6/ "Kriptografik ilgi" açısından her şey terimi nasıl tanımladığınıza bağlıdır. Blokzincir açık anahtarları çok uzun süreli maruz kaldığı için, yavaş çalışma süresine sahip bir kuantum bilgisayar bile, Shor'un algoritmasını çalıştırmak ve bir Bitcoin özel anahtarını geri kazanmak için bir gün, bir hafta veya bir ay sürerse kriptografik olarak önemli sayılabilir.

7/ Sonuç olarak, blokzincirler kriptografik olarak ilgili olan en düşük "eşik"e sahiptir. Bu yüzden Q-Day'in zaman çizelgesini tahmin etmek çok zor. Süper iletken kubitler, nötr atomlar veya başka bir yaklaşım bizi oraya götürebilir; Yol tek bir mimariye bağlı değildir.