Eskiden hukuk ile yazılım arasındaki uyumsuzluğun, stokastik insan ilişkileri için oluşturulmuş bir sistem ile deterministik kod arasında olduğunu düşünürdüm; eğer x olursa y ise. Artık o kadar emin değilim. LLM'ler bu çerçeveyi parçalıyor çünkü aslında öyle değiller. Olasılık temelli, inşaatçıları tarafından bile incelenemeyen veya öngörülemeyen bir yaklaşıma sahipler. İşte bu onların doğası ve onları faydalı kılan şey. Ve sözleşme tarzı kurallar için yeterince deterministik olmasalar da, ortak hukuk standartları için (ya da yasalarda henüz kişi olarak muamele görülmeleri) için yeterince insani değiller. Geleneksel hukuki ilkeleri uygulamaya çalışan yasama organları ile mahkemeler arasında gidip geleceğiz; geliştiriciler ise sorumluluk olmadan özgürlük inşa etmek istiyorlar. İkisi de uygulanabilir değil. Mahkemeler, geliştiricilerin hesaba katıp vermemesine bakmaksızın sorumlu tutacak ve sert yasama kuralları, taslakçıların hayal ettiği hiçbir şey gibi davranmayan sistemlerde başarısız olacak. Sınır sistemleri sınır yönetişimi ve risk dağılımı gerektirir. Bu prensipler henüz mevcut değil. Ama dışarıdan dayattırmaktansa inşa etmek daha iyi.