Piyasanın takdir ettiğinden emin olmadığım şeylerden biri, önümüzdeki bir iki hafta içinde boğazı açmak için İran'a ne kadar uluslararası baskı yapılacağı ihtimalı. ABD kendi üretimi sayesinde yüksek petrol fiyatlarını daha kolay emsebilse de, diğer ülkeler felaket edici bir ekonomik stresle karşılaşma ihtimali. Bu durum, Hindistan ve Çin gibi İran ile daha iyi ilişkileri olan ve daha dramatik ekonomik sonuçlarla karşılaşacak ülkelerden İran üzerinde baskı oluşturuyor. Bu, şimdilik huzursuz bir ateşkesle sonuçlanabilecek uluslararası müzakere edilen bir çözüm için bir çıkış yolu sağlar. Şimdi soru ABD'nin geri adım atıp atmayacağı değil... ama İsrail, tarafsız bir sonuçla cesaretlendirilebilecek bir rejimin gelecekteki tırmanma riskini kabul edecek mi, ki bu onlar için muhtemelen bir zafer olarak görülecek? Mevcut rejimin tamamen yıkılmaması, nükleerleşme, toplu drone üretimi ve kısa bir konsolidasyon döneminden sonra vekil grupların desteğinin devam etmesine kapı açık bırakıyor. Daha büyük zorluk, bir sonraki yöneticinin bugün gördüğümüz gibi başka bir kitlesel müdahale etkinliğini desteklemek için bu kadar açık olmayabileceği. Ayrıca, diğer Körfez ülkelerinin bu olaydan sonra ABD askeri varlığını ağırlamak konusunda ne hissedeceğini merak ediyorum; çünkü muhtemelen kendi seçmenlerinin kalkanın değeriyle ilgili endişeleriyle uğraşıyorlar; çünkü artık aslında yan hasar için bir mıknatıs haline gelen bir kalkanın değeri konusunda. Ayrıca, Husiler gibi ideolojik ayrılıkçı grupları desteklemeyen İran rejim değişikliğinden de önemli ölçüde fayda sağlarlar. Birçok hareketli parça... Herkes için en iyi yol İran'ın teokratik bir diktatörlükten, askeri ve ekonomik gündemi İsrail'in yıkımına dayanmayan, demokratik olarak seçilmiş bir ülkeye kademeli geçiş olurdu. Şu anda bu bir rüya gibi görünüyor.