Ah Güzel Amerikan doğasını tüketmek için kullandığımız algoritmalar aracılığıyla yeniden hayal edilmesi. 175 yıl önce bir grup sanatçı kendilerini bir dönüm noktasında buldu. 👇

Tanıdıkları ve sevdikleri ülke kendini içten parçalamaya çalışıyordu. Aynı zamanda, şehirlerin genişleme tehdidi, onların değer verdiği doğayı yok ediyordu.

Bu yüzden yüzlerini döndüler. Manzaraları bir kaçış biçimi olarak boyamaya başladılar, zihnini dönemin kaygılarından kurtardılar.

Ama bundan kaçamıyorlardı ve gerilim, kontrastlarında, renklerinde ve eserlerini düzen biçimlerinde kendini gösteriyordu.

Hudson Nehri Okulu, her kesimden göçmenler, köleliğin kaldırılmasından on yıllar önce siyah sanatçılar ve oy hakkı hareketinden yarım yüzyıl önce kadın sanatçılar dahil olmak üzere çeşitli bir sanatçı grubuydu. Basitçe söylemek gerekirse, her şeyden önce: onlar insandı.

Luminizmin en erken uygulayıcılarından bazıları olarak, hem Amerikan doğasının güzelliğini göstermek hem de artan iç savaş gerilimlerini ayıramadıkları bir tezat oluşturmak için ışık ve gölgeyi kullandılar. Bu açıkça vatansever bir uygulamaydı, ama utanç duygusu da vardı.

Bugün, birçok Amerikalı sanatçı aynı çekimde kendini buluyor. Çelişkili. Büyüdükleri ülkeyle açıkça gurur duyuyorlar, ama onu kontrol eden hükümetin ahlaksız eylemlerinden utanıyorlar.

Devlet destekli komşularının karşı ya da dünyanın dört bir yanında kaçırılması ve öldürülmesinden utanıyorlardı.

Bu proje bunun bir anlık görüntüsü. Hudson Nehri Okulu sanatçılarını kutlarken, aynı zamanda görüntü oluşturma ağları (İlerici GAN'lar) ve diğer sıkıştırma teknolojileri aracılığıyla onların sanatını kasıtlı olarak kirletmektedir.

Sonuç Amerikan kaldı. Ziyaret edebileceğiniz Amerika değil, kafamızda takılı kalan Amerika. İdeolojik, ütopik ve özünde tamamen kırık. Bununla gurur duyulacak bir şey, ama bu gurur kaygıyla birlikte gelir.