Annemin kanserden vefat etmesinin birinci yıl dönümü ve bugünkü Aşil antrenmanı onun onuruna. Annemin hayatının son aylarında, bekar bir bekar olarak, annemin birincil bakıcısı olarak kendimi buldum. İlk günlerde, evde hareket edecek kadar güçlüyken, beni bir yavru köpek gibi takip ederdi. Birçok aile ilişkisinde olduğu gibi, annemle benim de çok yükümüz vardı ve bu müdahaleye karşı kendimi kırgınlık duydum. Ama aylar içinde bağ kurmaya başlamak için küçük yollarımızı bulduk; Bu bir yumuşama dönemiydi. Plajda yürümek, kanepede birçok tur solitaire oynamak ya da 1957 yapımı Disney dizisi "Zorro"yu birlikte izlemek. Hatta günlük yemeklerini hazırlarken (patates kızartması isteğini tatmin ederken), çayını doldururken, fincanına buz koyarken bile bir bağ hissetmeye başladım. Ama belki de en büyük atılım bir gece sonunda ona açılıp kız arkadaşımla yaşadığım zorlukları paylaştığımda oldu. İlişkiler yasak bir bölgeydi; bağlanmadığım biriyle paylaşmak için çok kişiseldi; Çok savunmasız ve samimi. O gece onun önünde otururken, sanki bir uçurumun kenarına yürüyüp bilinmeyenin uçurumuna bakmış gibiydim. Güvende kalıp bu kişisel bilgileri gizli tutabilirdim ya da öne eğilip zıplayabilirdim. Uçurumun kenarında dururken, içimde bir samimiyet mücadelesi sürerken midem burkuldu. Ama zıpladım. Dışarıdan bakınca, en büyük şey değildi. Ama benim için bu sembolikti. Bir zeytin dalı. Yıllar önce kopmuş olan kabloyu yeniden birleştirmek. Ve tam beklendiği gibi, oğluna büyürken hiç almadığı flört tavsiyesini veren bir anne olarak cevap verdi. Son birkaç ayı düşündüğümde, hem en zor hem de en değerli zamanlardı. Dürüst olmak gerekirse, o son aylar annemin en mutlu anlarından biri olabilir... Sadece çocuklarıyla vakit paylaşan bir anne olma şansı. Seni seviyorum, anne. Seni özledim. "Aşil" antrenmanı @rektdiomedes'dan ilham almaktadır. Onu takip et! Bugünkü çaba: 2 mil, 25lb sırt çantası, 45lb dambıllar. Süre 1 saat 22 dakika acı sürdü.