[Günlük Görgü Kuralları] Hakkında Nezaket ve sınır anlayışı sadece yabancılar kategorisinde değil, aynı zamanda çocukluğumuzdan beri annemle aramızda da kullanılmalı. Ailem beni çocukken kandırmadı, bana tepeden bakmadı ve davranışlarım açısından bana çok saygı gösterdi. Duyguların ifadesi çok nettir. Aile üyeleri her gün iletişim kurar ve yaparlarsa "teşekkür ederim, sorun" demelerini isterler. Paylaşacak iyi ve kötü şeyler varsa, şunlar olacak: harika/sıkı çalışma/sana üzülüyorum. Duygusal olarak kavga etseler bile, başlarını eğip birbirlerinden özür dilerler, birbirlerine 'Seni seviyorum, üzgünüm kızım' derler. Asla soğuk ve şiddetli olmayacak bir ailede büyürken, bunun samimi ilişkilerin normu olduğunu hep düşünmüştüm. Ailemiz her zaman birbirleri arasında para ve mal alışverişi, neyin ödünç alındığı, neyin hediye edildiği için "kardeşçe muhasebe" tablosu tutmuştur. Eğer harcamam gereken şeyse, işleri kendim için yapan kişi olurum. Eğer anneme bir şeyler için borç verdiğim paraysa, annem her zaman bana hesap borçluydu, acele etmiyorsam istediğim varlıkları kullanarak geri ödeyebilirim, şimdi istersem hemen nakde çıkarabilirim. Meğerse bu tür karşılıklı saygı oldukça nadir. Örneğin, iki öğün yedikten ve sizi iki kez aradıktan sonra, patron sizi kalbinden faydalanmaya başlıyor ve her zaman misafirleri ısmarlamanız gerektiğini düşünüyor; Örneğin, onu kucaklayıp iki övgü söylediğimde, burnumu yüzüme tekmeleyebileceğimi düşündüm; Örneğin, üçüncü sınıf öğrencisi olarak kıdemlilerime nazik davrandığımda, diğer taraf parmak göstermeye başlar; Örneğin, işte yardım eden çalışanlar, benim karar vermelerinde benim yardım etmemde ya da para kazanmak için bana güvenmelerini bekleyebileceklerini düşünüyorlar. … Bu yüzden her zaman hissediyorum, ister bir arkadaş ister sevgili olsun, en temel temel temel şey birbirine saygı duymak, iyi konuşmak ve açık ifade etmek olur. Yakınını sandığın kişiyi çok tanıdık diye aceleyle davranma. Bu, bir kişinin en temel yetiştiriciliğidir.