Yoğun bir restoran, gürültülü bir yemek salonu ve masum bir yanlış anlama, sonsuza dek alay edileceğim türden bir yemeye dönüştü. Aç girdim, menüleri okumadan, taradığınız türden bir açlık. Garson neşeli ve kendinden emin bir şekilde geldi ve ne istediğimi sordu. Arkasındaki tahtada "Beef Plate" yazısını gördüm ve dedim ki, "O taki. Sığır etini." Başını salladı, yazdı ve mutfağa kayboldu. Uyarı yok. Kaş kaldırmadı. Pişman olacağım bir hayat seçimi yapmak üzere olacağıma dair nazik bir ipucu yoktu. Tabak geldiğinde mükemmel görünüyordu. Koku... saygın. Bir ısırık aldım. Tadı bana kibarca bir el sıkışma gibi geldi. Doku yakındı ama yeterince yakın değildi. Dadı, beef'in iyimser kuzeni gibiydi, çok çabalayan ama aile işi için yaratılmamış olan. Menüyü tekrar kontrol ettim. "Bitki bazlı sığır eti, sürdürülebilir imzamız." Kalbim burkuldu. Çok pişman oldum. Garson yanından geçti, ifademi gördü ve dedi ki, "Ah! Bitki bazlı seçeneği ilk kez mu deniyorsun?" Başımı salladım, yavaşça çiğnerken bir adam gibi, onu bu ana getiren her kararı düşünen bir adam gibi. Bana gerçek sığır meselesini getirmeyi teklif etti ama gurur güçlü bir şey. Bitki bazlı sığır etini inatçılıkla bitirdim, her lokma menüleri daha dikkatli okumam gerektiğini hatırlatıyordu. Şimdi, o restorana her girdiğimde, personel bana aynı cümleyle karşılık veriyor: "Bugün klasik sığır etiyle mi devam edeceksin?" Ve her zaman, her zaman menüyü iki kez kontrol ederim.