1950'den önce kalp hastalığı nadirdi. Obezite, Amerikalıların %10'undan azını etkiledi. Sonra bir şey oldu. Procter & Gamble'ın bir sorunu vardı. Bir atık ürünleri vardı, pamuk tohumu yağı, ucuz, sanayi, yenmez. Bu yüzden hidrojenlendiler, güzel beyaz bir renk verdiler ve Crisco adını verdiler. Sonra dahiyane ve kötü bir şey yaptılar. Amerikan Kalp Derneği'ne 1,7 milyon dolar verdiler. Birdenbire, tereyağı düşman oldu ve tohum yağları kalp sağlığına kavuştu. Hastaneler, okullar ve kurumlar tereyağı margarinle değiştirdi. Evdeki aşçılar domuz yağı ve tereyağı kullanmayı bıraktı ve tohum yağlarına geçti. Ve bir nesil içinde obezite, diyabet ve kalp hastalıkları patladı. Bu tesadüf değil.