Uzun süre hareketsizlik dönemlerine dayandığımızda, yaşanan zaman ağır, yavaş ve sıkıcı olur. Ancak yeni veya anlamlı bir şey olmadığı için, beynimiz yeni veri kaydetmez. Bu nedenle, hatırlanan zaman neredeyse sıfıra küçülür. Uzun bir zaman dönemi yaşadık, ama geriye dönüp baktığımızda, bu zaman kayboluyor. Her bir bekleme anı ya da hiçbir şey yapmama anı sıkıcı gibi hissettirebilir, ancak sorun şu ki, içe dönüp baktığımızda bu kadar büyük zaman neredeyse tamamen yok oluyor. Zaman harcandı ama bunun karşılığında gösterecek hiçbir şeyimiz yok. Buna karşılık, aktifken ve eğlendiğimizde, deneyimlenen zaman hızla geçer. Yine de, yeni anıların yoğun bir izini bıraktığımız için, hatırlanan zaman genişler. Geriye dönüp baktığımızda, o kısa ve hızlı dönem zengin, anlamlı ve uzun hissettiriyor. Sonuçta, ne kadar zaman yaşadığımızı algılamamız hafızamızın insafına kalmıştır. Hiçbir şey olmazsa, zaman aslında var olmamış demektir. Thomas Mann, bu olguyu The Magic Mountain adlı kitabında derinlemesine tartışıyor. Kitaptan en sevdiğim pasajlardan biri: "Boşluk, monotonluk, gerçekten de anı ve saati uzatma ve onları yorucu hale getiriyor. Ama daha büyük, çok büyük olanı daraltıp dağıtabilirler zaman birimleri, hatta onları tamamen yok etmeye kadar indirgenmiş bir noktaya kadar. Ve tam tersine, dolu ve ilginç bir içerik saate ve güne kanat verebilir; ancak zamanın genel akışına ağırlık, genişlik ve sağlamlık katacak ve olaylı yılların o zavallı, çıplak, boş yıllardan çok daha yavaş akmasına neden olacak rüzgar geçti ve onlar yok oldu. Dolayısıyla sıkıcılık, monotonluktan kaynaklanan zamanın anormal bir kısaltmasıdır. Uzun zaman aralıkları, kesintisiz bir düzensizlik içinde kalbin korkudan atmasını durduracak şekilde birbirine küçülme eğilimindedir; Bir gün diğerleri gibi olduğunda, o zaman onlar da öyledir. hepsi bir arada; tam bir uyum, en uzun ömrü kısa ve farkında olmadan bizden kaçmış gibi gösterirdi."