Dışarıdan gözlemciler ise girişimleri zamansal olarak ardışık olarak görür; başlangıç (başlangıç/tohum aşaması), ortası (ürün-pazar uyumu/büyüme aşaması) ve sonu (IPO/ölçeklendirme) vardır. En iyi kurucular aslında bu üç aşamanın hepsinde aynı anda yaşıyor.

Açılış: En iyi şirketlerde her zaman erken günlerdir ve büyük bir hayal var. Şirket neredeyse on yaşında olmasına rağmen Clay böyle hissediyor. Bunu genç ve canlı bir kültürle ve sürekli açılış tarzı işe alımlar getirerek yapıyorlar.

Orta oyun: En iyi girişimler genellikle açılışta orta oyun özelliklerine sahiptir — birkaç ay içinde hız ve gelişim gösterebilir, böylece ilerleme hissi yaratabilirler. Supabase, YCombinator'dan çıktığında böyle hissettirdi.

Endgame: En iyi şirketler erken dönemde kaçınılmazlık hissi yaratır, böylece çalışanlar gerçekten dünyayı ileriye taşıyormuş gibi hissederler. Örneğin, modern savunma teknolojisinin öncüsü olan Anduril. İnsanlar en iyi işlerini yaparken ortaya çıkan bir canlılık vardır.

En iyi kurucuları tanımlarken sıkça kullandığım bir ifade şudur: "Ne olursa olsun, kazanacaklar." Şimdi benim için netleşen şey, bunu mümkün kılan bir üst yapıyı görmek; açılış, orta oyun ve son oyunu aynı anda zihinlerinde tutuyorlar.

Bazı girişimler açılış için, bazıları orta oyun için, bazıları ise son oyun için benzersiz şekilde tasarlanmış gibi görünüyor. Şirketler kuran arkadaşlarıma verdiğim #1 tavsiye, bu önyargıların farkında olmak ve açıkça mücadele etmek.

H/T @WillManidis son oyun yorgunluğu ve kültürel olarak çok fazla son oyun odaklı olduğumuz üzerine harika yazısı için teşekkür ediyor.