Çoğu insan dünyayı tam olarak olduğu gibi gördüğümüze inanır. Gerçekte, Popper'ın keşfettiği gibi, biz bunu her zaman teorilerimizin merceğinden görüyoruz. Win Bigly'de @ScottAdamsSays bunlara 'filtre' diyor. Onun sözleriyle, 'filtrenin' görevi tahminler yapmak ve kendini mutlu etmektir. Bu filtreler üzerinden kişisel yolculuğu çok ilginçtir: · Noel Baba filtresi: Sihire inanç. Bu sahteydi ama aklı onu terk etmeye zorlayana kadar mutlu etti. · Kilise filtresi: Kilisenin söylediği her şeye inanmak. Bu onu mutlu etti (cennete gidecek), yerel topluluk tarafından onaylandı, ama tahminlerde başarısız oldu. Duaların sonuçları değiştirdiğini görmedi. Jonah ve balina hikayesi son damla oldu: filtrenin gerçekçilik eksikliğinin rahatlığını bastığı nokta. · Ateist filtre: Yüce bir varlık olmadığı, insanların rasyonel olduğu ve dünyayı gözlem yoluyla anlayabileceği fikri. Ama bir filtre olarak, her iki açıdan da başarısız oldu: mutluluğa giden bir yol sunmadı ve insan davranışını tahmin etmekte zorlandı. · Mantar filtresi: Mantar gezileri ona dünyamızın akışkan olduğunu gösterdi ve 'algılarınızın altta yatan gerçeklikten bağımsız olduğunu' fark etti. Mevcut filtresi 'Nemli robot filtresi' olarak adlandırılıyor; burada beyinlerimiz, iyi alışkanlıklar geliştirmek, enerji seviyelerini artırmak, mutluluğu hacklemek vb. için yeniden programlanabilen bilgisayarlar olarak görülüyor. Bu 'filtre'nin bir kısmı, mantıklılığımıza meydan okumadır – %90 zaman rasyonel olduğumuz ve %10'unda biraz fazla duygusal olabileceğimiz fikri. Adams, tam olarak bunun tersine olduğunu iddia ediyor: 'Hayatın büyük yanılsaması, zihnimizin gerçekliği anlama kapasitesine sahip olmasıdır.' Adams, fikirler ve filtrelerle başlamamız gerektiğinde haklı. Ve bu fikrin alternatifini, baskın olan ampirist dünya görüşünü eleştirmekte haklı. Ama onların tuzağı olduğunu iddia etmekte yanlış. Adams bizi umutsuzca mantıksız olarak görürken, Popper hata düzeltme yoluyla nesnel gerçeğe yaklaşabileceğimizi ve yaklaştığımızı gösterdi. Nesnel gerçeği asla bilemeyiz, ama daha da yaklaşabiliriz. Adams'ın kendi hayatı bunun harika bir örneği: Noel Baba'ya olan inançtan daha gerçek bir gerçeğe doğru. O halde başka bir filtre tanıtalım: @DavidDeutschOxf'dan 'evrensel açıklayıcı' filtresi. Bu dünya görüşü, 'nemli robot filtresinden' 'yeniden programlama' kapasitesini alır ve tavanı kaldırır. Büyük bir açıklayıcı güce sahiptir (öngörücü güçten çok daha iyi bir kriter) ve sahiplerini mutlu edebilir. Tam olarak anlamak için Sonsuzluğun Başlangıcı'nı okuyun. Henüz okumayanlar için, işte Deutsch'un üç alıntıyla sunulan çok kaba bir özet: · 'İyimserlik ilkesi dediğim şey, tüm kötülüklerin bilgi eksikliğinden kaynaklandığıdır.' · 'İki taş tablet al. İlk tablette: 'Sorunlar kaçınılmazdır.' İkincisine ise yaz: 'Sorunlar çözülebilir.' · 'Sorunsuz bir durum, yaratıcı düşüncesi olmayan bir durumdur. Diğer adı ise ölüm.' Biz evrensel açıklayıcılarız. Her şeyi anlama ve açıklama kapasitemiz var. Nesnel gerçekliğimizin nihai gerçeğini asla bilemeyecek olsak da, hatalarımızı düzelterek daha da yaklaşabiliriz. Ve bunu yaparken, daha iyi ve daha iyi bir dünya yaratıyoruz. Tek sınır koşulları fizik yasalarıdır. Çok ilerleme kaydettik ama her zaman başlangıçta olacağız. Evet, ikna teknikleri dahil birçok hataya yatkınız. Ama bu iyimserlik için bir sebep. Çözebileceğimiz bir sorun. Hayır, bunu yapacağımıza dair hiçbir garanti yok, kendimizi paramparça etmeyeceğimizin garantisi de yok. Evrenselliğimiz hem sonsuz cehalet hem de potansiyel anlamına gelir. Ama bunun tek alternatifi gerçek uçurum olurdu: sorunsuz bir devlet.