Naprawdę nie rozumiem mentalności hazardzisty. Mój kuzyn, który urodził się w 1995 roku, porzucił szkołę średnią, najpierw pracował w fabryce wujka, po kłótni z pracownikami wujek dał mu kopniaka, więc odszedł z pracy. Później zdobył certyfikat jako mechanik, ale bał się instalować klimatyzatory na wyższych piętrach, więc zrezygnował. Teraz dostarcza jedzenie. Kilka lat temu ożenił się i ma dziecko, które ma teraz ponad 4 lata, więc powinien być dojrzały; A tymczasem kilka dni temu wpadł w obsesję na punkcie zdrapek. Kosztuje go to, kosztuje, zdrapuje, jedna książka kosztuje 1000 juanów. W ciągu ostatnich dwóch dni, licząc wygrane, i tak jest na minusie. Zastawił skuter do dostarczania jedzenia, a telefon wymienił na gorszy model. Teraz już stracił ponad 10 tysięcy. Szef zaczyna mu dawać pieniądze na drobne wydatki, a on wciąż zdrapuje, nawet o 22:30. Kluczowe jest to, że psychologia hazardzisty jest trudna do przewidzenia, a nie można go też namawiać do zaprzestania. Po pierwsze, i tak nie posłucha, a po drugie, myśli, że jeśli trafi na wygraną, to nie zablokuje mu to drogi do zarobku?