Spotkałem moją żonę i naprawdę wydaje mi się, że moje życie się zmieniło. Ponieważ jestem dzieckiem wychowanym przez samotną matkę, szybko zrozumiałem, że chcę się uniezależnić, więc aplikowałem do [ROT]. Od 24 roku życia pracowałem jako oficer, zarabiając pieniądze, a na szczęście przed zwolnieniem udało mi się znaleźć pracę, więc od razu zacząłem życie zawodowe. Osoba z niskiego statusu społecznego znalazła stabilizację trochę szybciej niż rówieśnicy. Moje poczucie wyższości i pycha były ogromne, a ja wydawałem pieniądze jak szalony. W tamtym czasie modne było [YOLO], więc wydawałem 2000 rocznie na zagraniczne podróże, żyjąc jak szalony. Potem spotkałem moją żonę i w końcu zrozumiałem, co to znaczy być odpowiedzialnym. Moja żona ma w sobie prostotę, a jeśli chodzi o luksusowe marki, takie jak [Chanel] czy [Hermès], nie interesuje się nimi wcale. Torba [Prada], którą kupiłem podczas podróży poślubnej we Włoszech, wciąż leży w szafie i nosimy ją tylko na ślubie. Kiedy idziemy do supermarketu, zawsze szukamy najniższej ceny na [Coupang]. Przy okazji, moja żona, gdy się pobraliśmy, miała 29 lat i przyniosła 30 milionów wonów. Zarobki wynoszą 150-160 tysięcy wonów, z czego 20 tysięcy wydaje na kieszonkowe, 3000 na spłatę kredytu studenckiego, a reszta to 3000. Zebrałem 120 milionów wonów, a moja żona 30 milionów, więc zaczęliśmy nasze małżeństwo z 150 milionami. Szczerze mówiąc, teraz nasze aktywa trochę wzrosły, a życie jest na tyle komfortowe, że chcielibyśmy coś wydać, ale ani ja, ani moja żona nie możemy się na to zdecydować. Po ośmiu latach oszczędzania, oboje straciliśmy pragnienie posiadania rzeczy. ...