Próbowałem tego za was wszystkich. Jeśli człowiek przez długi czas nie pracuje, nie nawiązuje kontaktów, cały dzień siedzi w domu, przegląda telefon, czyta książki, uprawia kwiaty, nie wychodzi z domu, jak jest głodny, to coś zje, jak jest zmęczony, to po prostu zasypia, nie musi z nikim wymieniać ani słowa. A co z tego wynikło? Wcale nie jest tak źle, jak myślicie. Nie ma przyjaciół, to prawda, ale nie ma też zmartwień. Nikt nie przychodzi, żeby sprawdzić, jak ci idzie, nikt nie podpyta, ile zarobiłeś, nikt nie udaje, że interesuje się tym, co ostatnio robisz. Nie odpowiadasz na wiadomości, świat się nie zawali; nie pojawiasz się, kolacja i tak się odbędzie. Dopiero wtedy odkrywasz bolesną prawdę: myślisz, że jesteś ważny, ale w rzeczywistości, gdy cię nie ma, wszyscy czują się swobodniej. Ci, którzy codziennie namawiają cię do wyjścia, nie chcą cię, tylko potrzebują kogoś, żeby uzupełnić towarzystwo;...