Nie można dawać dzieciom zbyt złych warunków, aby nie stały się skrajnie niepewne siebie. Nie można też dawać dzieciom zbyt dobrych warunków, aby nie uważały się za lepsze od innych, a nie potrafiły się utrzymać. Dzieci mające mniej więcej równe początki to już dobrze. Prawdziwe drugie pokolenie traci wiele radości. Nie mogą cieszyć się zaszczytem wyjścia z niczego, ale jeśli rodzina upadnie, to muszą ponosić hańbę. Dlatego patrząc na to zdanie „setki lat starych rodzin to nic innego jak gromadzenie cnót”, bogaci oddają większość swojego majątku społeczeństwu. Wystarczy, że ich pieniądze są wystarczające, w rzeczywistości kupują sobie szczęście i radość, usuwając nieszczęścia dla dzieci, chronią rodzinę.