Nie sądzę, żeby ludzie zdawali sobie sprawę, jak bardzo ich lokalizacja może wpływać na ich życie.

jeśli nie kochasz z nimi rozmawiać, nie żen się z nimi. potrzebujesz tego palącego, niemal dziecięcego pragnienia, aby opowiedzieć im o dziwnym psie na przystanku, jak prawie potknąłeś się na rogu, albo po prostu, aby się pośmiać z tego, jak straszne było śniadanie. bo życie w końcu staje się ogromnie nudne, a odpowiednia osoba sprawia, że nawet zwyczajne chwile są warte dzielenia się.

im starszy się staję, tym bardziej zdaję sobie sprawę, że bycie pospieszanym przez kogoś to forma manipulacji.