Wszyscy zebrali się na odczytaniu testamentu. Prawnik poprawia swoje okulary i, z wahaniem, czyta: "tôi kratistôi. To wszystko, co jest napisane."

Moim ulubionym tematem na przyjęciach obiadowych ostatnio jest twierdzenie, że stoimy tuż za końcem wyraźnej kultury czytania, która trwała od początku XIX wieku aż do wydania ostatniej książki o Harrym Potterze.

Trzy poziomy pretensjonalności sztuki: "Nigdy nie słuchałbym [muzyki pop], lubię tylko [atonalny jazz sprzed 1981 roku]" 🔽 "Jestem [powieściopisarzem literackim], ale czasami cieszę się z tandetnego [pulp sci-fi]" 🔽 "Zamierzam spojrzeć na ten [wizualny powieść] z dokładnie tym samym zestawem narzędzi, którego używam do wszelkiej sztuki"