Na het luisteren naar de podcastinterview van Xiao Jun met Xie Saining, voel ik een sterke nasleep. Een van de inzichten is: ik heb een heel andere begrip van de Bittere Les. Mijn oorspronkelijke begrip was: het gebruik van verfijnde regels om slim te handelen, is vaak minder effectief dan het combineren van algemene algoritmen met brute kracht om problemen op te lossen. Bijvoorbeeld, schaken verloor van Deep Blue, Go verloor van AlphaGo, en vertaling en beeldherkenning verloren van LLM. We overschatten vaak slimheid en onderschatten onhandigheid. Dat is de bittere les. Saining uitte in de podcast een zeer interessant punt: LLM is ook een soort slimheid, een manier van omzeilen, door gebruik te maken van een kortstondige, niet-objectieve verzameling van verschillende taaldata van het internet, in een poging om AGI te bereiken. Dit is misschien vergelijkbaar met bepaalde stromingen in het onderzoek naar Go om problemen op te lossen. Het is ook een soort slimheid, en geen onhandigheid. De intelligentie die op deze manier wordt verkregen, zal slechts een klein deel zijn en uiteindelijk niet duurzaam zijn. Ik denk aan de grote wijsheid die eruitziet als domheid in de "Kunst van Oorlog": als je niet wilt verliezen, is het belangrijkste: of niet vechten, of met tien keer zoveel troepen vechten om met velen te winnen van weinigen. Verwachten om met weinig te winnen van velen, is vroeg of laat een bittere les. Het is hetzelfde met ondernemerschap. De gemakkelijkste manier om een bittere les te krijgen, is door slim te zijn. Bijvoorbeeld, aannemen dat grote bedrijven het niet zullen doen, of aannemen dat andere bedrijven het niet zien. Dit is allemaal zelfbedrog. Niet slim zijn en een onhandige manier vinden, is de sleutel tot succes in ondernemerschap. Bittere Les is een goede zaak. Slimheid kan misschien uitstekend zijn, maar het ervaren van bitterheid en het begrijpen van bitterheid biedt meer kansen om uitmuntendheid te bereiken.