Ik heb veel absurde opmerkingen gelezen, en samengevat komt het erop neer dat Oost-Aziaten een leven vol trauma's hebben, een leven lang op zoek naar verschillende vormen van validatie. Als kind moet je goed leren om door je ouders geprezen te worden, dat is pas liefde. Als volwassene moet je geld verdienen en een goede baan hebben om door de maatschappij erkend te worden, dat is pas liefde. Nu is het zo dat je iemand moet vinden die met je wil trouwen om als uitstekend te worden beschouwd, niet als een "afgekeurd product". In mijn originele tekst heb ik inderdaad veel externe voorwaarden genoemd, deze zijn objectief. Dit zijn geen redenen waarom ze geen relaties kunnen aangaan, maar het niet aangaan van een relatie betekent ook niet dat ze niet goed genoeg zijn, of dat ze geen compleet en volwaardig individu zijn. De noodzaak om gekozen te worden om jezelf te bewijzen en je favoriete plek te vinden, deze denkwijze is op zich al een tragedie.