Wanneer ze het hebben over "Palestijnse politieke gevangenen in Israël", hebben ze het over mensen zoals Amana Jawad Mona. Mona Awana, een Palestijnse vrouw uit Ramallah, zag de bloedthirstige Palestijnse menigte Vadim Norzhich en Yossi Avrahami lynchen in Ramallah op 12 oktober 2000. Awana zag medepalestijnen hun handen heffen, gevuld met het verse bloed van twee onschuldige Joodse mannen, en besloot dat ze meer van dat wilde. Awana begon online te gaan in chatrooms, in een poging andere Israëli's naar Ramallah te lokken. Ze was 24 op dat moment en nam contact op met een 16-jarige Israëlische jongen genaamd Ofir Rahum, een middelbare scholier op dat moment. Na maanden van online gesprekken met Rahum, slaagde ze erin deze onschuldige 16-jarige jongen te overtuigen dat ze een Joodse immigrant uit Marokko was genaamd Sally. Awana overtuigde hem om haar te ontmoeten in Jeruzalem en nadat hij in haar auto was gestapt, ontvoerde ze hem. Awana reed Rahum naar Palestijns gecontroleerd gebied aan de rand van Ramallah, waar Palestijnse Fatah-terroristen hem van dichtbij neerschoten terwijl ze erbij stond en met vreugde toekeek. Ze werd in 2009 vrijgelaten onder de Shalit-deal en is slechts een ander voorbeeld van wie de pro-Palestijnse studentengroepen op de campus verwijzen naar als "een politieke gevangene" of "een gijzelaar", terwijl ze in feite moordzuchtige monsters zijn die tijd uitzitten in een Israëlische gevangenis voor de onbeschrijfelijke misdaden die ze hebben gepleegd.