Ik observeer steeds duidelijker dat veel Chinese studenten nog steeds vastzitten aan een levenspad dat als standaard correct wordt beschouwd: bachelor → master → zelfs doctor, en dat ze voordat ze de arbeidsmarkt betreden, eerst voldoende kwalificaties moeten behalen. Maar in een tijd waarin AI de kenniskloof, de tijd om vaardigheden te verwerven en zelfs de definitie van capaciteiten razendsnel verkleint, vraag ik me vaak af: is het een rationele keuze om 15+ jaar te besteden aan het systematisch leren van kennis die snel verouderd kan zijn, terwijl er vrijwel geen echte marktervaring is? Is dit eigenlijk een rationele keuze, of een vorm van zelfconsumptie verpakt in sociale consensus?