Wanneer je net begint met handelen, is de kans groot dat iemand je technische analyse opdringt voordat je überhaupt hebt uitgezocht wat je in de eerste plaats aan het doen bent. Wat me echt stoort aan de manier waarop technische analyse wordt gepresenteerd, is wat het doet met de manier waarop mensen denken of, nauwkeuriger gezegd, wat het hen laat ontlopen om erover na te denken. Je hoeft niet te vragen welke dynamiek je eigenlijk probeert vast te leggen, waarom prijzen in jouw voordeel zouden kunnen bewegen, of welk voordeel je plausibel zou kunnen hebben. Je leert gewoon patronen uit je hoofd en wacht tot vormen op een grafiek verschijnen. Wat het erger maakt, is dat de meeste mensen die deze dingen consumeren nooit stoppen om te vragen of iets ervan daadwerkelijk standhoudt. En veel van deze dingen kunnen waarschijnlijk zelfs niet goed worden getest, omdat de regels nooit duidelijk genoeg zijn gedefinieerd om in de eerste plaats te testen. Er is altijd een discretionaire ontsnappingsroute. Het frustrerende is dat je je dit allemaal in het begin niet realiseert. Het voelt alsof je iets leert. Het heeft jargon, het heeft structuur, het lijkt op een vaardigheid die wordt opgebouwd. Maar hoe serieuzer je uiteindelijk het handelen neemt, hoe meer je graaft in wat daadwerkelijk zinvol zou kunnen zijn, hoe meer je je realiseert hoeveel van die vroege basis je actief moet ontwrichten. Een groot deel van de leercurve is teruggaan en ontwrichten wat je hebt opgenomen toen je het beter niet wist.