De GIF De GIF begon als een diep onseksuele oplossing voor een saai probleem. In 1987 werd het uitgevonden door CompuServe zodat computers op een beleefde manier afbeeldingen konden uitwisselen zonder te exploderen over trage inbelverbindingen. Beperkte kleuren, kleine bestanden, geen geluid, basically de beige Volvo onder de afbeeldingsformaten. En toch, tegen alle verwachtingen in, zou dit bescheiden constraint monster emotioneel het internet gaan domineren. Op een gegeven moment realiseerden gebruikers zich dat een korte, herhalende afbeelding kon doen wat alinea's niet konden. Een GIF legde niet uit hoe je je voelde; het voerde het uit. Waarom typen "Ik ervaar milde ongeloof gemengd met ironie" als je een vijf seconden durende loop van iemand die agressief knippert kon inzetten? GIFs bloeiden op omdat ze bijna niets vereisen: geen klik, geen geluid, geen verplichting. Ze bestaan gewoon. Toen kwam de reactie-GIF, het meest efficiënte emotionele leveringssysteem van het internet. Onttrokken aan films en tv-shows, verloren deze micro-optredens hun verhaallijnen en kregen nieuwe levens als universele gebaren. Tijd viel samen in een loop. Context vervaagde. Betekenis werd gemeenschappelijk. Een GIF ging niet langer over wat er gebeurde, maar over hoe het voelt, voor altijd, in herhaling. Vandaag de dag blijven GIFs bestaan, niet omdat ze technisch optimaal zijn (dat zijn ze beroemd niet), maar omdat ze cultureel perfect zijn. Ze zitten tussen afbeelding en video, oprechtheid en ironie, expressie en diefstal. GIFs zijn hoe het internet schouderophalend, schreeuwend, vierend en dissociërend is, stil, eindeloos, en met net genoeg compressie om goed aan te voelen ☀️ een GIF door @bagdelete