Belangrijke PSA: je mag nee zeggen tegen journalisten

als iemand die bijna elke dag met journalisten praat: praten met journalisten is over het algemeen een nul-som spel. als ze niet om je geven, zullen ze absoluut citaten afdrukken die je slecht doen lijken. als ze je echt waarderen als bron, zullen ze misschien proberen om een beetje met je samen te werken, maar willekeurige inkomende berichten van een journalist zijn altijd gevaarlijk, omdat het meestal geen iteratief spel is. ze spelen volgens een andere set regels die voor jou onbekend zijn, tenzij je zelf journalist was of extreem goed getraind bent in de pers. hun regels komen niet overeen met jouw aannames van wat ethisch of juist is. en de helft van de tijd lijkt de journalist misschien je vriend, maar hun redacteur zal je absoluut zonder enige aarzeling in de steek laten. vaak is het de redacteur die de vorm of kleur van de verslaggeving aan het eind bepaalt, niet de daadwerkelijke persoon met wie je sprak. dus je kunt op die manier in de problemen komen. tenzij je extreem gedisciplineerd bent, perfect op de boodschap kunt blijven, nooit iets kunt zeggen dat slecht klinkt uit de context, en bereid bent om je te houden aan extreem ongebruikelijke regels van discours (expliciete voorwaarden voor op de record/achtergrond/afgeschermd VOORDAT je iets zegt), is het meestal niet de moeite waard. maar natuurlijk houdt iedereen ervan om hun naam in druk te zien, dus doen ze het toch.