Ik heb al een tijdje een hypothese die ik "De IQ-bubbel" noem. In wezen, tenzij je in een uitzonderlijk publiek gerichte rol werkt, zullen volwassenen nooit iemand tegenkomen met een IQ dat meer dan 15 punten hoger of lager is dan dat van henzelf. Daarnaast heb ik waargenomen dat mensen of handelen zoals ze geloven, of geloven zoals ze handelen, waarbij de overgrote meerderheid in de laatste categorie valt. In deze laatste categorie geloof ik dat Chater's these correct is. Voor de eerste... Het korte van wat ik zeg is dat dit boek lijkt te zijn voortgekomen uit iemand die zijn gebrek aan observatie van een serieus intelligent persoon verwart met intellectuele of filosofische strengheid voor het gebrek aan hun bestaan. Het is het psychologische equivalent van de standaard historische herzieningspraktijk—de academische wereld moedigt mensen aan om "revolutionaire" ideeën te bedenken die dingen die iedereen al weet als waar, in diskrediet brengen, uitdagen en zogenaamd "ontkrachten."