《尘缘》 De stofverbinding is als een droom, met vele ups en downs die nooit gelijk zijn. Tot nu toe is alles rook en wolken geworden. De liefde is ook leeg, als het wuiven van een hand in de wind. Een vage geur zweeft in de diepe oude dromen. Als de bloesems zijn verwelkt, is het lichaam vermoeid in de wind. Als ik me omdraai, is er geen zonneschijn en geen regen. De heldere maan en het kleine gebouw, eenzaamheid zonder iemand om mijn gevoelens te delen. In de wereld ben ik, met een halfdroom die nog niet is ontwaakt. De lange weg is oneindig, de ups en downs zijn niet aan mij. In de mensenzee drijf ik, proef ik de koele menselijke relaties. Heftige passie en oprechtheid worden omgewisseld voor kilte en onverschilligheid. Hoeveel diepe gevoelens zijn er niet alleen gericht op eenzaamheid? De mensen gaan met de wind, vrij als de bloemen bloeien en verwelken. Ongeacht hoe de wereld verandert, Een stad vol wind en pluisjes, met een volle buik van verlangen dat stilzwijgend blijft. Alleen de geur van osmanthus zweeft stilletjes voorbij.