Het is surrealistisch om je mensen te zien verdwijnen onder een dictatuur die verklaart: "Ik heb het internet afgesloten omdat ik de enige stem van Iran ben" Dan om te zien hoe degenen die niets anders dan vrijheid hebben gekend, de glinsterende podia betreden en aankondigen: "stop de oorlog op de dictators!" onder het geluid van daverend applaus. Dit is geen dystopische fictie. Het is de ongelijkheid van realiteiten. We leven in een culturele bubbel die zo losgekoppeld is van de buitenwereld dat het de kreten van de lijdenden uitwist, en zich vervolgens feliciteert met zijn morele ijdelheid.